Είμαι ο Διδάσκαλος και Κυρίαρχος σας, και όπως οι μαθητές μου με καλούσαν Διδάσκαλε, έτσι είμαι — και είμαι δικός σας επίσης! Είμαι ο Διδάσκαλός σας, αλλά είμαι και ο μεγαλύτερος Αγαπητής σας, πέρα από κάθε άνθρωπο, πέρα ακόμη και από την πιο άγρια φαντασία. Η αγάπη του Θεού είναι αμέτρητη, κι έτσι μπορούσε να ανεχθεί τις χειρότερες πόνους χωρίς καμία καταγγελία, χωρίς αντίσταση — όχι κανένα ανακρουστικό — που είναι απίθανο για κάθε δημιουργό.
Το σώμα αποτρέπει μπροστά σε μεγάλους πόνους; το σώμα δεν μπορεί να μην κραυγάζει; είναι ένας ανεξέλεγκτος ανακρουστικός. Αλλά η αγάπη Μου ήταν τέτοια που έλεγχε όλα. Αγαπούσα πέρα από κάθε μέτρο, και με την κατοχή του, της αγάπης, του Θεού που είναι αγάπη, ανέχθηκα σε όλα, αποδέχτηκα τα πάντα, γιατί ο ένας και εκείνοι που μου προκάλεσαν πόνο ήταν επίσης αυτοί για τους οποίους προσέφερα εμαυτόν στον Θεό, αυτούς που αγαπώ και για τους οποίους προσέφερα εμαυτόν. Αυτοί οι Ρωμαίοι που με μαστίγωσαν και τραυμάτισαν δεν γνώριζαν αυτό; το έκαναν βάσει εντολών, κι με καρδιές σκληραμένες από πολύχρονη πρακτική, δεν κινούνταν από ούτε μια λύπη; ήταν η δουλειά τους, και ως αποτέλεσμα δεν έβαλλαν κανένα συναίσθημα σε αυτό; το έκαναν χωρίς οποιαδήποτε απρόθυμη ή λύπηση.
Ανέφερα την τύφλωσή τους και την αμετάβλητη αγνοία τους για αυτούς και όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών, για κάθε ένα προσωπικά, αγαπώντας τους έναν-έναν, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, φέρνοντας όλους μαζί και καθένα ξεχωριστά στην Θεία Αγάπη μου. Αυτή η υπερβολική αγάπη γέμισε την Καρδιά μου πλούσια, και αυτό ήταν ένα επιπλέον πάθος που επετίθη στο Ιερό Μυαλό μου, το οποίο ήδη ξεχείλιζε.
Αληθινά, μερικές φορές στεναχωριζόμουν, αλλά αυτό ήταν σχεδόν περισσότερο από υπερβολή Αγάπης, σταυρωμένος από τις βλασφημίες και τα προσβλήματα των δημιουργημάτων μου, παρά από την ανεκτική σκληρότητα που με επετίθησαν. Τα φυσικά πάθειά μου ήταν ολοκληρώμενα, και τα ηθικά πάθειά μου ακόμη περισσότερο. Εταζόμουν, απορρίπτονταν, υποτιμώνονταν, ακόμα και εκσπωμένοι από αυτούς που είχαν δηλώσει εχθρούς μου χωρίς λόγο και απλώς από κακή θέληση, ενώ εγώ ήταν πραγματικά μόνο ο Φίλος τους — κάτι το οποίο δεν είδαν, δεν φανταζόταν, δεν υποψιαζόταν.
Και πεθαίνω για αυτούς, δίνω τον εαυτό μου σε αυτούς, παραδόθηκα σε αυτούς εθελοντικά, ελεύθερα, ακόμη και ανοιχτά, αλλά τίποτα από ό,τι μπορούσα να κάνω δεν τους έμελλε. Η σκληροκαρδία είχε τα καταστήσει στα κακά τους; οι δαίμονες είχαν πείσει ότι είμαι αντίπαλος τους, και έπρεπε να εξαλειφθώ με τέτοια βασανιστήρια ώστε ποτέ ξανά να μην ανέλθο.
Αλλά δεν γνώριζαν τον Θεό τους; τούς εσφάλλονταν για αυτόν, και η ήττα τους ήταν επίσης ο ζωογός τους αν είχαν θέλει να επανεξετάσουν την ψευδή κρίση τους και τα δικά τους ψέματα. Αλλ' δεν έγινε έτσι, και ακόμα σήμερα, με τη μίσος και το πικρό τους, με ακολουθούν μέχρι που νικήσονται από την Αγάπη μου που ποτέ δεν θα σβήσει, οι απογόνους τους — κινούμενοι από αυτήν την θεϊκή σταθερότητα σε να μη παραδώσει τον εαυτό του, γιατί τέλειος αγάπης δεν μπορεί να πράξει διαφορετικά — θα επιστρέψουν(1) ντροπή αλλά χαρούμενες στον Γιαχβέ, που ποτέ δεν τους εγκατέλιπε.
Η Αγάπη είναι και θα παραμείνει πάντα νικηφόρα: «Για αυτό ο Θεός τον έχει υπερυψώσει πολύ και του έχει χαρίσει το Όνομα που είναι πάνω από κάθε όνομα, ώστε στο Όνομα ΙΗΣΟΎ να κάμπτουν όλα τα γόνατα, στα ουράνια και επί της γης και υπό την γήν, και κάθε γλώσσα ομολογήσει ότι Ιησούς Χριστός είναι ΚΎΡΙΟΣ, εις δόξαν Θεού Πατρός» (Φιλ 2:9–11).
Καὶ ἐγώ, ὁ Κύριος ᾿Ιησοῦς, ον πρὸς τὸ σταυροῦσθαι αὐτόν, θα σας παραλάβω εἰς τὴν καρδία μου Ἁγίαν, και τοῖς μετανοοῦσι λέγω: «Δεῦτε, οἱ εὐλογημένοι ὑπὸ τοῦ Πατρός μου, δεῦτε πρός με, τόν ἀγαπώσαντί σας πάντοτε κατὰ τὴν πονηρίαν καὶ πικρίαν ὑμῶν; δεῦτε, ἔστε μου, πάντα εἴμασθε μου, οὐ γινώσκει ἡ καρδία μου ἔχθραν· προσέμενε σας, καὶ νυν ἐστέ κείμενοι, ὑποστροφῆς τε καὶ πάντοτε εἰσδεκτός».
Τεκνία μου, πάντα τὰ τέκνα μου, ἔστιν τόπος ἀπαντικρύ σας ἐν τῇ καρδίᾳ μου πλήρης αγάπης· οὐδεὶς εἴμασθε κενός· πάντες ὑμεῖς εἰστε ἔντιμος μετ' ἐμοῦ.
Αγαπώ σας· λελάληκα τούτο, καὶ ἡ γλώσσα μου ἀνεπίκριτος· πάντοτε εἰμαι αμφιλεγόμενος. Θέλω ὑμας πάντες ἐν τῇ βασιλείᾳ μου, καὶ οἱ μόνοι οἵτινες οὐκ ἔσονται ἐκεῖ εἰσιν οἱ δι' αὐτοθάνατον βούλημα, οὐ δέ μου, τούς μη θέλοντας εἶναι καὶ σκληροτράχηλα.
Τεκνία μου, χαίρετε· νενίκηκα τὴν μάχην κατά τοῦ Κακού· ὁ Λουκιφέρος ἤτηται· δεῦτε, οὔκετι ἔστιν χρόνος δι' αμφιβολίας· δεῦτε, δεῦτε!
Σας αγαπώ και σας ευλογώ, στο Όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος †. Να γίνει.
Ο Κύριός σου και ο Θεός σου
(1) Το Επιστολή του Αποστόλου Παύλου προς τους Ρωμαίους, κεφάλαιο 11: το υπόλειμμα του Ισραήλ, η μελλοντική αποκατάστασή του και η μεταστροφή του.
Πηγή: ➥ SrBeghe.blog