رمانیان ۱۵:۴ هرچه پیش از این نوشته شده بود، برای تعلیم ما نوشته شد تا با تحمل و تشویق کتاب مقدس امید داشته باشیم.
با یک من تو را دوست دارم و یک پدرامون شروع کنیم…
در
امروز درباره «دروازه» سخن میگویم. دروازه چیست؟ یک دروازه راهی برای ورود و خروج از یک فضای بسته است. این بازشویی اجازه دسترسی به وارد شدن یا ترک آن فضا را میدهد. من قصد دارم بر «دروازهٔ قلبت» تمرکز کنم. آیا چیزهای دنیا را داخل قلب خود میگذاری و این دروازه همیشه باز است؟ دروازهٔ قلب باید همواره محافظت شود تا از خطر یا آسیب به زندگی داخلی شما که منجر به گناه میشود، جلوگیری کند.
قلب منبعی است که یک شخص را زنده نگه دارد؛ آن مرکز ساختار بدن انسان و بدنش را زنده نگه میدارد، زیرا بدون قلب نمیتوان زندگی کرد. قلب همچنین منبع اتصال روحانی بین خداوند و انسانیت است. من در دل کسانی هستم که مرا قبول کردهاند و دروازهٔ دلی خود را برای ورود من باز کردهاند. دروازهٔ قلب باید همیشه محافظت شود.
ایدهای که قلب انسان با خالقش همزمانی میکند، حقیقت است؛ درست به این معنی که اگر آدمی در حالت نیکی و لطف باقی بماند – من خداوند تو هستم تا درونت ساکن باشم و جریان مستمر لطف را اجازه دهم. وقتی کسی گناه میکشد، این جریان لطف قطع شده و حتی ممکن است جریان لطف متوقف شود زمانیکه گناه مرگبار وارد شود. تنها با لطف من در عمل آمرزش، لطف دوباره شروع خواهد شد. همین دلیل است که باید در حالت نیکی باقی بمانیم، خود را درون آداب مقدس کلیسای کاتولیکم نگه دارید. باور کنید، بدانید که لطف ضروریست.
من میخواهم درباره این سال امیدی سخن گویم که به پایان نزدیک است. این سال امیدی که توسط کلیسای من اعلام شدهاست نیز درب امیدی برای بشریت را نشان میدهد تا وارد شود. درهای کلیسای من توسط پاپ باز هستند تا ورودی خاص به لطف روحانی کلیسای من اعلام کنند و اجازه دهند فرزندانم مقدار زیادی از لطف دریافت نمایند.
بخشش امیدی که من دادهام، اکنون لازم است زیرا کلیسا به دلیل گناه خود وارد تبعید شدهاست. میخواهم فرزندانم امید بگیرند تا با فضیلت امید در خداوند برای همه چیز ممکن راه بروند. کلیسای نیاز دارد این لطف را داشته باشد تا از آزمونهای و سختیهای جهان عبور کند. این امیدی را نادیده نگیرید، باور کنید که آن یک بخشش بزرگ برای این عصر است. من همیشه با شما هستم.
عیسی، پادشاهت صلیب شده ✟